İçimdeki Sesler

• 8 Ocak 2026
• OKUNMA : 64

_{Sensiz sessizliğimin ardındaki Ben} 

Aralık ayından beri yine bölünmüş, parçalanmış içi boşluklarla dolu bir ben var. Bedenim kendini bırakıyor. Toparlanmaya çalıştıkça  direniyor durduruyor beni.Her gün içimde ağlayan yara, gözyaşı ile devam ediyor.Bende sakinleşip dururmasını bekliyorum.Bağlamlar içinde düğüm olmak gibi...

Anlamaya çalışıyorum,düşüncelerimdeki birleştirdiğim bağlamları, Kendin olmanın bir ödevi...İzin vererek görerek,anlayarak yok etmeye çalışmadan,bastırmadan kendi duyguma şahitlik ederek, kolay değil elbetde insanın güçlü olma mucize varoluşunda izin ver akıp gitsin kabul et içindekileri ve koşulsuz teslimiyet içinde yardım geliyor biliyorum.Eğer tersini yaparsam biliyorum düşüncelerim geçmişindeki iplerine asılı kaldığında bende kendimi idam sehpasında bırakmış oluyorum ve kurtarıcı bekliyorum. Biri gelse kurtarsa, şu olsa, bunu yapabilsem diye bahanelerle kurban rolü içinde depelenip duruyorum. Halbuki kurtarıcı  insanın kendisi. İçindeki varoluşu ve inancı, ona ses verdiğinde seni kaldırıyor düştüğünden yerden.

Tamam ama nasıl ?

 Evet dersin önce bulunduğun noktaya alan açarsın tanımlarsın. Çaba en güzel erdemdir.Eğer kendini sever, koşulsuz kabul edip ben değerliyim dersen, yeniden kendi değerlerini hatırlarsan içindeki güç şefkatle sarıyor seni. Bana da gelen ses önce evet dedi . Evet kötü hissediyorsun . evet boşlukta ve nereye gideceğini bilmez bir haldesin. Her şeyini kaybetmiş gibi geleceğe baktığında bir anlam yok gibi hissediyorsun. Kalbin yorgun,gönlün ağır, yüzündeki gülümseme, gözlerimdeki tebessüm dondu.

Sanki  gülümsetecek bir şey kalmamış gibi, sonra düşünüyorum da benim gibi acısı ile olan bir çok insan özellikle bu yüzyil insanı neler yaşadı nelere şahit olduk hep birlikte,çok yorulduk,umutlar umutsuzluğa çevrildi.Cümleler heyecanını kaybetti.Yüzümüzdeki aydınlık sisli bir gri hava gibi oldu gülmemeye başladık en doğal halimiz olan neşeyi bıraktık.Herkes birbirine benzedi. Beyinler yıkanıyor özgünlük kayboluyor. İnsan kendini unutmaya başlıyor.  

Ben uzun bir yas döneminden geçerken kendime hayran kaldım.Hayranlığım yanlış anlaşılmasın Narsistik bir şey değil, insan olmanın hayranlığı ,gücünün hayranlığı bahsettiğim.Nasıl yapabildim dediğim o kadar çok şey var ki. Yas biten bir şey değil onu tanımak onunla temas ettiğinde içimdeki oluşumu geliştiren,büyüten başka bir boyut kazanarak yaşama devam etmemi sağlayan yaşam deneyimim.Sadece bana ait olmayan her kişiye göre öznel bir karşılaşma,insan olma hali diyebilirim.

Kolay değil bitmeyen bir özlem ve yaşam kırıklığı.Kırılıyor bedenin, zihnin aylar geçip giderken kırılan parçalarını birleştirmeye çalışıyorsun. Bunun için zaman,sabır,özen,sevgi,şefkat ve kabul gerekiyor.Sonrasında daha güzel daha büyük bir benlikle yol alabiliyorsun.

İşte ben sanırım bu dönemde hala kırık parçalarımı birleştirmeye çalışan kendimin sanatçısı olduğum günlerdeyim.

Bu dönemde en iyi dostum ve yardımcı  kalem ile kağıtın birleşmesi ile görünür olan yazı işte  buda silerle paylaştığım satırlarda dışarı çıkan sesim.

14/01/2025 13:40

3 senenin ardından sana özlemle sesleniş  iyi ki doğdun iyi ki biz olduk.

Öznurun